Tata ma rację – blog

Franek jest gadułą. To rzecz powszechnie znana. Wystarczy go wkręcić w jakiś temat, a ten potrafi gadać na okrągło. Zosia natomiast ma pewne problemy z dłuższą formą wypowiedzi. Raz, że jest mniej śmiała od Franka, dwa, że zbyt emocjonalnie traktuje wypowiedź i spina się, co powoduje u niej jąkanie i zapowietrzanie się. Są jednak takie momenty w życiu, że Zosia potrafi zaskoczyć mnie swoją elokwencją. Zdarzyło się to ostatnio kilka razy w tych samych okolicznościach przyrody. Ponieważ Franki znów zachorował i musiał przymusowo zostać w domu odwoziłem Zosię samą do szkoły. Brałem wtedy jej fotelik i przenosiłem go na przednie siedzenie w samochodzie. Jechaliśmy więc tak kilka razy razem, siedząc obok siebie: ja kierowca i moja córka jako współpasażerka.

Ostatnio właśnie podczas takiej jazdy Zosia zaczęła mi opowiadać o swojej radości w związku ze zbliżającym się termnem jej Pierwszej Komunii Świętej. Mówiła mi też o przygotowaniach do spowiedzi, o tym co mówiła jej siostra Anna podczas katechezy. Wszystko to opowiadała składnie, wyraźnie, budując zdania rozwinięte. Bez jąkania, zapowietrzania się. Mądre, ciekawe wypowiedzi.

To były prawdziwie wzruszające momenty dla mnie jako ojca. Wciąż jeszcze mam w pamięci to oczekiwanie sprzed ośmiu lat: kiedy ta mała kilkumiesięczna Zosieńka zacznie mówić, jaki będzie miała głos, co będzie mówiła, jak będzie do nas rodziców przemiawiać? A teraz siedzi obok mnie w samochodzie i przekazuje swoje dojrzałe myśli. Niesamowite!

Z powodu egzaminu szóstoklasistów pierwszego kwietnia zamknięto szkołę. I nie był to żart prima aprilisowy. Bynajmniej. Musiałem wziąć z pracy urlop i spędzić ten dzień z Zo i Frankiem. Przymusowe wakacje. Młodzież zamiast być wdzięczna losowi, że nie musi iść do szkoły i że ma przed sobą cały dzień wolnego, ruszyła od samego rana do swoich powszednich spraw, czyli do ustawicznych kłótni i sprzeczek. Konflikt wybuchał najczęściej z powodu niemożności porozumienia się w sprawie wspólnych zajęć zabawowych. Franki jest na tyle ustępliwy, że godzi się na każdą formę zabawy, o ile ma w tej zabawie jakąś istotną rolę do odegrania. Zo natomiast nie ma specjalnej ochoty na robienie czegokolwiek wspólnego z bratem, a tym bardziej na wyznaczaniu mu jakiś zajmujących zadań. No i o konflikt wtedy już nie trudno. Czasem dochodzi wręcz do rękoczynów. I tak właśnie było wczoraj. Po jednej z kłótni Franki tak się tłumaczył przed siostrą:

– Tak, to prawda uderzyłem cię. Ale uderzyłem przypadkowo. Twój ból szybko minie, ale mój ból serca będzie trwał jeszcze długo.

Drugi tekst Frankiego, przy kolejnej awanturze był równie udany:

– Ja już teraz czuję, że w przyszłości będę miał przez Zosię zawał serca!

Franki i Zo są obecnie na chorobowym w domu. Przez dwa dni sprawowałem nad nimi opiekę. Nie było wcale fajnie…

Potomstwo nasze jest już w wieku względnej samodzielności i samobieżności. Potrafi się samo ubrać, uprzątnąć wokół siebie i teoretycznie znaleźć sobie jakieś zajęcie. Cóż więc pozostaje opiekunowi? Przygotować posiłki, podać lekarstwa i mieć chociaż jedno oko stale otwarte. Tak niewiele… Zapowiadały się więc dwa dni pełnego relaksu i odpoczynku od pracy. A jak było…

– Tato, ty nie umiesz dobrze sprawdzać temperatury. Mama wkłada mi termometr głębiej do ucha – narzekała Zo, a potem z aptekarską precyzją kontrolowała mnie czy podałem jej dokładnie 10 mililitrow syropu i czy aby na pewno tego, o którym mówiła mama.

– Tato, a ona mnie denerwuje, bo nie chce się ze mną bawić – krzyczał Franki, poczym zwracał się z tą samą tonacją głosową w kierunku swojej siostry – Głupia jesteś!

– Sam jesteś głupi i wynoś się z mojego pokoju – krzykiem odpowiadała Zo.

Zagonienie ich do odrabiania lekcji było ciężką katorgą. Jeden drugiemu wyrywał zeszyt, bili się o gumkę do mazania, o kredki. Biegi, krzyki, przepychanki. I tak przez całe przedpołudnie. Żadnego spokoju, żadnego wymarzonego wcześniej odpoczynku.

Na szczęście wymyśliłem coś w rodzaju straszaka, coś, co skutecznie zaczęło stopować buntownicze zapędy rodzeństwa. Użyłem słowa zaklęcia, które podziałało odstraszająco. Słowo nowe, nieznane i brzmiące złowrogo. To słowo to PREWENTORIUM. Zapowiedziałem, że jak się nie uspokoją, to zawiozę ich do prewentorium. Tam przetrzymują chore dzieci, którymi rodzice nie mogą się zaopiekować.

Cudowny lek. Straszak skutecznie zadziałał. Ponieważ następnego dnia miała się nimi zająć Stenia uprzedziłem wieczorem, że jak nie będą grzeczni, to bez odwołania oddajemy ich do prewentorium.

Rano Zo wstała wcześniej ode mnie. Pobiegła do łazienki, umyła się i przybiegła do mnie.

– Przygotowałam już dla Franka szczoteczkę do zębów i pastę – oznajmiła uśmiechnięta. Parę minut później obudził się Franki.

– Witaj moja siostro! – zawołał przeciągając się w swoim łóżku – W co się dziś będziemy bawić?

W pokoju Franka trwały gorączkowe narady. O dziwo wszystko się odbywało w nadzwyczaj spokojnej atmosferze. Gdy wychodziliśmy z Miszą do pracy Franki rzucił mimochodem stwierdzenie:

– Zosia, wiesz kto jest najwspanialszą siostrą na świecie? Ty, ty jesteś!

Widmo prewentorium przynosiło blogosławione owoce. No, przynajmniej z samego rana.

Od ponad tygodnia w domu mamy mały szpital. Pierwszy padł Franki. Zaległ z wysoką temperaturą i kaszlem. Misza też już od pewnego czasu czuła się jakoś niewyraźnie. W końcu przyszła kolej na Zośkę i na mnie. Dziś rano pojechałem z młodzieżą do przychodni. Jak zwykle o tej porze roku w poczekalni tłum ludzi. Cóż nam pozostało, jak nie cierpliwe czekanie na swoją kolej… Przysiedliśmy na krzesełkach i poddaliśmy się kolejkowej nudzie. Wtedy właśnie Zo zaczęła dyskuję o moim nieogolonym dziś rano zaroście. Skąd się biorą włosy na twarzy? Czy fajnie jest mieć wąsy? Czy będę miał brodę? W końcu padło pytanie, czy kobiety też mają zarost. Odpowiedziałem, że nie, ale Zo była nieustępliwa.

– Są przecież panie, które mają małe wąsiki.

– W średniowieczu były nawet kobiety, które miały brody – z uczoną miną włączył się do dyskusji Franki.

Znudzony tłum kolejkowiczów z rosnącym zainteresowaniem przysłuchiwał się naszej coraz ciekawszej dyspucie.

– Tato, a dlaczego niektóre kobiety mają zarost? – zapytała Zośka. Poczułem lekką konsternację, bo w tym momencie na odpowiedź oczekiwały nie tylko moje dzieci, ale też znudzone siedzeniem w poczekalni mamy i babcie. Chciałem na prędce wymyśleć jakąś błyskotliwą odpowiedź, coś z dziedziny biologii, coś o hormonach żeńskich i męskich, o genach… i wtedy właśnie wypalił Franki:

– No, bo natura nie stworzyła nas wszystkich idealnych, każdy może mieć coś dziwnego.

I proszę… Czy trzeba jeszcze jakiś dodatkowych wyjaśnień? Dzięki Franki!