Tata ma rację – blog

Wczoraj wieczorem wróciłem z radia. Otrzymałem wyróżnienie w konkursie na scenariusz słuchowiska radiowego i w związku z tym w radiu odbywała się uroczysta gala połączona z transmisją na żywo. Cała rodzina siedziała przy radioodbiorniku i z napięciem czekała, aż zostanie wywołane moje nazwisko. Wszystko się przeciągnęło i dopiero po dwóch godzinach opuszczałem studio. Włączyłem telefon i widziałem, że Zosia dzwoniła do mnie dwukrotnie. Choć była późna pora oddzwoniłem i zapewniłem, że za kilkanaście minut będę w domu. Prosiłem, żeby dzieci nie zasypiały, bo chcę je jeszcze utulić przed zaśnięciem.

Gdy wszedłem do domu powitała mnie ciemność korytarza. Na schodach paliły się jedynie świeczki. I wtedy z głośników z pokoju ryknęła muzyka ,,I still haven’t found what I’m looking for”. Dzieci w piżamach wyskoczyły zza drzwi i krzyknęły: ,,Wszystkiego najlepszego tato, gratulujemy!!!” Misza rzuciła się mi na szyję. Zaczęliśmy tańczyć taniec przytulaniec (ja cały czas w płaszczu), a dwa bąki w piżamach podskakiwały radośnie w rytm piosenki U2. Co za radość! Co za niespodzianka!

Tego wieczoru długo nie zapomnę. Nie ze względu na wyróżnienie, czy bankiet w radio, ale ze względu na widok moich dzieci pląsających w piżamach przy blasku świecy. Jak cudownie jest mieć kochającą rodzinę!

Pierwszy raz wyjechaliśmy z naszymi dziećmi na ferie zimowe. Zawsze szkoda nam było urlopu, więc dzieci zmuszone były do pobytu na półkoloniach w mieście. W tym roku nie było żadnych półkolonii. Ostatnie cztery dni ferii poświęciliśmy na wyjazd w Góry Izerskie. Dla mnie to też była pionierska wyprawa, bo poza krótkim pobytem w Świeradowie Zdroju tamte ziemie były dla mnie zupełną terra incognita. W góry pojechaliśmy rodzinnie z Felkiem i Karolinką. Ania wynajęła dwa duże pokoje z kuchnią w gospodarstwie agroturystycznym. Stary poniemiecki dom z klimatem.

Muszę przyznać, że dla mnie osobiście był to wspaniały czas odpoczynku i odstresowania od pracy zawodowej. Był to co prawda krótki, ale wypełniony mnóstwem atrakcji wyjazd. Dzieci też były bardzo zadowolone, bo mogły przebywać w towarzystwie kuzynostwa. Zaliczyliśmy wjazd kolejką gondolową na górę i zdobycie szczytu Izerski Stóg. Zwiedziliśmy schronisko i mogliśmy w słoneczny dzień podziwiać panoramę Pogórza Izerskiego. Piliśmy wodę z uzdrowiskowego źródła w Świeradowie, wybraliśmy się do Czech na hranolki z horcicą i Lentylki. Zwiedziliśmy przedziwny zamek Czocha i zaliczyliśmy w świetle latarek wieczorny spacer po wąskiej i pełnej zakrętów wiejskiej drodze. Jakże pięknie rozgwieżdżone było wtedy niebo. Spadały gwiazdy. Najwspanialsze były jednak wieczory w naszym starym poniemieckim domu przysłupowym. Przytulna kuchnia zachęcała do wspólnego biesiadowania. Na parterze znajdowała się sala wypoczynkowa z wielkim kominkiem i miejscem do tańczenia. Dzieci urządziły sobie dyskotekę, a dorośli Klub Opowiadaczy przy domowym ognisku.

Warto było wyjechać, zobaczyć mało znane tereny polskiej strony Łużyc. Myślę, że dzieci zapamiętają na długo swoją pierwszą zimową wyprawę w góry i pierwszy prawdziwy wyjazd za granicę. Chyba, że zapamiętają jedynie serial ,,Arabela”, który puszczaliśmy im przed snem na laptopie.

Uczestnictwo w imprezie weselnej to dla naszej rodziny wyjątkowa rzadkość. W zeszłą sobotę nasze dzieci po raz drugi w swoim życiu miały możliwość uczestniczenia w ślubie i weselu. Dla Frankiego przydługie ceremonie podawania posiłków przy stole były okazją do demonstracji swego znudzenia i niezadowolenia. Pokładał się na stole, marudził, wciąż sięgał po tablet, który zabrał ze sobą. Zosia umie się już lepiej zachowywać od niego. Jest bardziej cierpliwa. Na szczęście, gdy po zapadnięciu zmroku zaczęły się tańce Franki odzyskał siły witalne i zaczął się popisywać przed gośćmi. A że potrafi zgrabnie kręcić bioderkami przykuwał uwagę znacznej części gości weselnych. Widząc zainteresowanie publiczności młody rozkręcał się jeszcze bardziej. Po prostu szalał na parkiecie!  Gdy zmęczony tańcami w końcu postanowił nieco odpocząć przyszedł do nas i powiedział:

– Odkryłem w sobie nowe powołanie. Chyba zostanę mistrzem tańca.

Zosia była bardziej powściągliwa w okazywaniu swoich emocji. Tańczyła tylko, gdy ktoś z dorosłych poprowadził ją do tańca. Okazała jednak w sobie skrywane pokłady romantyzmu, kiedy zaproponowała mi, bym wyszedł z nią na wieczorny spacer. Poszedłem więc z nią do parku przy operze. Pełnia księżyca prześwitywała przez konary starych kasztanowców. W oddali błyszczały światła śródmieścia. Zosia była zachwycona panującą w parku aurą. Z opery wychodzili po spektaklu widzowie. Akurat wystawiana była ,,Alicja z krainy czarów”. Szło dużo rodzin z dziećmi. Wszyscy elegancko ubrani, tak jak my. Wmieszaliśmy się w tłum. Zaproponowałem Zosi, że wejdziemy do foyer opery. Była trochę wystraszona, bo nie mieliśmy biletów. Powiedziałem, że przy wychodzeniu z teatru biletów nie trzeba okazywać. Będąc już w środku zaproponowałem jej konspiracyjnym szeptem, że będziemy udawać widzów wychodzących z opery. Na głos zacząłem chwalić jak bardzo podobała mi się sztuka. Zośka uśmiechała się i ściskała mocniej za rękę. To był taki nasz mały rodzinny psikus.

Wszyscy zadowoleni z przyjęcia weselnego wracaliśmy około dwudziestej trzeciej do domu. Dzieci spały w samochodzie. Dużo emocji, silne zmęczenie. To był niezapomniany wieczór.