Tata ma rację – blog

Przed nami kolejny weekend. Ponieważ temperatura na zewnątrz nie zachęca do spacerów trzeba wymyślać zajęcia domowe. Jeżeli ktoś jeszcze nie ma pomysłu czym można zająć dzieci w wieku wczesnoszkolnym to podrzucam gotowy przepis sprawdzony i przetestowany w ubiegłym tygodniu. 

     

Zbliża się 11 listopada – Dzień Niepodległości. Jak dobrze, że nie mieszkamy w Warszawie i nie musimy oglądać żenujących scen ulicznych bitew oraz konfrontacji różnych pochodów i manifestacji. Mamy swoje, poznańskie święto patrona ulicy Święty Marcin, no i przepyszne rogale. Wczoraj już dokonałem konsumpcji dwóch sztuk.
Ale miało być o hymnie państwowym. W szkole, wiadomo, uroczysty apel i przygotowania na Dzień Niepodległości. Z tej okazji pierwszoklasiści powinni nauczyć się na pamięć całego hymnu, czyli czterech zwrotek. Zo bardzo się do tego przykłada i co chwilę powtarza kolejne frazy. A oto jej wersja (turystyczno-rekreacyjna) zwrotki trzeciej:
,,Jak Czarniecki do Poznania po szwedzkim ZACHODZIE,
dla ojczyzny ratowania WRÓCIMY za morze”.
  

Trzeba przyznać, że nasze dzieci nie są amatorami jedzenia, a już obiadów to w szczególności. W dodatku jeżeli chodzi o obiady szkolne, no to już jest prawdziwa tragedia. Już we wrześniu pierwsza płakała Zo, że ona nie będzie chodziła na obiady do świetlicy, bo to ją za bardzo stresuje. Ale minął pierwszy miesiąc, teraz drugi i chyba nasza córka jakoś się przyzwyczaiła. Teraz dla odmiany zaczął Franki.

Powiem otwarcie, sytuacja w której całą rodziną poruszmy się naszym samochodem, a ja zasiadam na miejscu pasażera zdarza się wyjątkowo rzadko. Na tyle rzadko, że budzi zawsze zdziwienie i niepokój pasażerów z tylnej kanapy, czyli naszych dzieci.
W zeszłym tygodniu umówiłem się z Miszą, że wracając ze szkoły odbierze mnie po drodze wprost z chodnika. Czekałem więc na umówionym skrzyżowaniu i kiedy nadjechał nasz pojazd szybko wskoczyłem na siedzenie pasażera. Dzieci milczały. Dopiero Franki po jakimś czasie odezwał się z charakterystyczną nutką w głosie w stylu ,,a ja coś wiem”:
– Ja wiem dlaczego tata nie prowadzi samochodu… Bo pił ,,alkohor”!

Za nami przepiękny jesienny weekend. To chyba ostatnie przed zimą takie ciepłe dni. Akurat na ten wspaniały okres przypadły urodziny Zo i Frankiego, które jak co roku wyprawialiśmy w Małpim Gaju. Trochę mi się żal zrobiło, że nie mogliśmy tego czasu wykorzystać na rodzinny spacer w plenerze, ale trudno było odmówić dzieciom radości ze wspólnej zabawy na placu zabaw pod dachem. Nie mniej wykorzystałem w niedzielę okazję do krótkiego spaceru. Wracając z dziećmi ze mszy szkolnej postanowiłem nadrobić nieco drogi i pojechałem objazdem przez Morasko. Misza była w domu i przygotowywała obiad dla popołudniowych gości. Mgła była taka, że jadąc nie widziałem prawie pobocza. Wystarczyło jednak, że wjechaliśmy w leśną otuliną, a mgła się całkowicie rozpłynęła.
– Idziemy do lasu na spacer? – zapytałem z nadzieją, że sprawię dzieciakom radość.
– Nieeee! Do domu – usłyszałem chóralną odpowiedź. Cóż, spróbowałem inaczej:
– A wiecie, że tu kiedyś spadł z kosmosu największy znaleziony na terenach Polski meteoryt? Może uda się nam odnaleźć jakieś ślady…
– Tak! Ja chcę poszukać meteorytu – zapaliła się Zo, słynna kolekcjonerka przeróżnych kamieni z placów zabaw.
Skręciłem więc w leśną dróżkę i zaparkowałem samochód. W końcu i opór Frankiego został złamany i dał się nakłonić na wyjście w stronę lasu. Zo zrobiła zaledwie kilka kroków i już wykrzyknęła tryumfalnie:
– Mam meteoryt! Znalazłam go!
– Skąd wiesz, że to prawdziwy? – spytał sceptycznie Franki.
– Potrzyj go o drugi kamień, a gdy poczujesz swąd spalenizny to znaczy, że spadając z nieba przeszedł przez kosmiczny ogień – rzuciłem na prędce wymyśloną teorię. Przynęta chwyciła. Rzeczywiście kamień po okrzesaniu go śmierdział spalenizną. Zo była niezwykle dumna ze swego odkrycia. Skakała z radości. Takie znalezisko! Wkrótce do kolekcji dołączyły kolejne dwa znaleziska. Franki wolał uwalniać las od plagi trujących grzybów, które rozwalał przy pomocy znaleźnego kijaszka.
Naszą wyprawę zakończyliśmy zdobyciem Góry Morasko. Nie było to aż takie trudne, bo na górkę wspinaliśmy się żółtym szlakiem jedynie przez pięć minut. Natomiast zbieganie ze szczytu było wielce ekscytujące i ukontentowało Frankiego, który wreszcie odkrył dla siebie coś, co go zainteresowało na tym przymusowym spacerze. Wkrótce też wypatrzył w gałęziach drzew dzięcioła, więc wyprawa do lasu okazała się niezwykle udana. Dla wszystkich.
Ustaliliśmy, że po powrocie do domu założymy pamiętnik młodego odkrywcy, w którym będziemy zapisywać każde nowe odkrycie.
 

Sobotni poranek. Misza pojechała do ojca pomóc w sprzątaniu mieszkania, a ja zostałem sam z trójką dzieci. Tak, z trójką! Nocowała bowiem u nas Karola. Dziewczyny same wzięły się za szykowanie śniadania i zrobiły ,,kanapki dla księżniczek”, czyli suche bułki ręcznie przepołowione z plasterkiem szynki na wierzchu (przepis oryginalny – wszelkie prawa autorskie zastrzeżone). Na szczęście w odpowiedniej chwili wkroczyłem do kuchni by zapanować nad spontanicznym przygotowywaniem porannego posiłku.
Cała trójka usiadła w pokoju przy stole i nawet (o dziwo!) wyłączyli telewizor. Do moich uszu doszedł następujący monolog Frankiego:
– Jaka cisza… Szkoda, że nie możemy zapalić świeczki… Bo jak jest cicho to możemy usłyszeć Pana Boga. Słyszymy go w ciszy, a widzimy w ogniu. Dlatego zapalamy świeczkę.

Proszę bardzo, sześć tygodni chodzenia do katolickiej szkoły i jakie mądrości…