Czwartek był ostatnim dniem pobytu Zo i Frankiego na chorobowym w domu. Z tej okazji wziąłem wolne w pracy, by pobyć trochę z moimi ukochanymi stworkami. Postanowiłem zafundować im dzień dziecka.
Rano, gdy Miszka cichaczem wymknęła się do pracy, my w trójkę urządziliśmy sobie piżamowe przyjęcie przy telewizji śniadaniowej. Żadnej bieganiny, nerwowości, szybkiego mycia się, czy ubierania. Luz. Bajki w telewizji i jajecznica dla wszystkich. Dopiero gdzieś koło godziny dziesiątej postanowiliśmy ruszyć się z miejsca. Zo narysowała rysunek dla swojej koleżanki Olgi, która akurat się rozchorowała. Postanowiliśmy zawieźć Oldze ten rysunek. Franki też przystąpił do tworzenia swego dzieła życia na kartce formatu A3 pt: ,,Żołnierze amerykańscy”, ale nie chciał się nim podzielić z koleżanką. Chętnie jednak pomachał jej przez szybę samochodu. Olga odmachała nam z okna swego pokoju. Zo śmiała się i podskakiwała na foteliku ukazując tym swoją wielką radość.
Po tym jakże wzruszającym spotkaniu pojechaliśmy do centrum handlowego. Lubię jak jest w nim tak pustawo, sennie. Wtedy o wiele lepiej robi się zakupy. Ponieważ nastała wiosna przyszedł czas na zmianę obuwia u dzieci. Nam dorosłym na szczęście nie rosną już stopy i śmiało możemy włożyć, to co pół roku temu odłożyliśmy do szafki. U dzieci jeszcze nie zaobserwowałem takiej prawidłowości. Co sezon trzeba kupować nowe buty. Powybierałem, przymierzałem i w końcu kupiłem wiosenne obuwie dla Zo, Frankiego i kapcie dla siebie. Potem zafundowałem dzieciakom pobyt na placu zbaw. Zrobiłem to trochę wbrew zaleceniom Miszki, która uważa, że place zabaw w centrach handlowych pełne są zarazków, bakterii chorobotwórczych, promieni uv i wysokiego stężenia radiacji…
Po szaleństwach na zjeżdżalniach zamówiłem młodzieży wysoce niezdrowe zestawy dziecięce z KFC. Głównie chodziło, o zabawki, które są dodatkiem do jedzenia. Kupiliśmy sobie jeszcze słodycze w markecie, wycyganiliśmy dwa reklamowe baloniki i wróciliśmy do domu.
W poczuciu winy, że może niezbyt dobrze dbam o odpowiednie wyżywienie dzieci upiekłem im naleśniki. Zo zjadła nawet jednego. Franki nie skosztował, bo zdążył w tym czasie usnąć.
Nagle dzwonek do domofonu. Mamy wyjrzeć przez okno. W samochodzie siedziała Olga. Właśnie wracała od lekarza. Pomachała nam przyjaźnie, Zo odwzajemniała jej swoim machaniem z okna.
Zanim wróciła Miszka Franki zdążył się przebudzić. Z buzią wysmarowaną od czekolady, z przepoconą (od spania) czupryną, wymachując zdobytym w KFC pluszowym osiołkiem powitał mamę:
– Hurra! Zobacz co dostałem!
– A Olga machała mi z samochodu – dodała uradowana Zo.
Widać, był to dzień pełen wrażeń.
